Lack of communication…

Μεταφράζουν τα business λεξικά, το ξεμάλλιασμα, τη διαφωνία, τον καβγά, τη διαμάχη, το ξεκατίνιασμα, το βγήκα (ή με έβγαλες;) έξω από τα ρούχα μου, το απανωσήκωμα της αδρεναλίνης…

Ο καβγάς δεν γίνεται ποτέ με έναν. Αν δηλαδή τσακωθώ ποτέ με τον εαυτό μου τότε σίγουρα κάποιο πρόβλημα σχιζοφρένειας θα με βρήκε – νύχτα λογικά – χωρίς να το πάρω χαμπάρι.

Ο καβγάς θέλει σίγουρα 2 και πάνω. 2 άτομα με διαφορετική όρεξη εκείνη τη στιγμή, διαφορετικές δυνατότητες σε decibel και σίγουρα ανοιχτά (θέλω να πιστεύω) ώτα για να ακούσει πριν βιαστεί να απαντήσει.

Βασικό συστατικό για να τσακωθώ είναι να θυμόμαστε και οι 2 τη σειρά των πραγμάτων. Δηλαδή ποια στιχομυθία προηγήθηκε ποιανής, ποιο νεύμα ακολούθησε μετά από εκείνη την φαρμακερή ατάκα, σε ποιο σημείο ακριβώς μου έδειξες την πόρτα κ.ο.κ.

Άλλο βασικό στοιχείο επίσης είναι να μην υπάρχουν θεατές. Γείτονες και τρίτα πρόσωπα σε καβγά αποκλείονται. Αλλιώς να κόψουμε και εισιτήριο και να πληρώσουμε τις ξεματιάστρες για να μη μας σχολιάζουν “αυτοί, αυτές είναι που μαλλιοτραβιόντουσαν χτες”.

Τέλος, ο καβγάς έχει ξεκινήσει ή έχει παρατραβήξει από κάποιου τον εγωισμό. Ο δικός μου εγωισμός συνεχίζει ένα καβγά όταν έχω κάνει ευγενείς προσπάθειες για να τον λήξω και ο άλλος δεν ανταποκρίθηκε. Εκεί ξεπετάγεται ο δικός μου εγωισμός και σκέφτομαι ότι το έχουμε γυρίσει σε μουτράκια Μανιάτικα. Δε βρίσκω κανένα νόημα στη συμπεριφορά αυτή όπως δε βρίσκω νόημα να γυρίσω στα 6 μου, όταν η μαμά αρνούνταν να μου πάρει παγωτό στις 6 του Δεκέμβρη.

Όχι δεν ξεμαλλιάστηκα με κανέναν… αλλά δεν έχω καθόλου όρεξη, νιώθω αρκετά ντάουν και είπα να γράψω και κάτι άλλο μέρες που είναι…! Όχι χαρούμενο…όχι αυτή τη φορά.