Philip Roth – Portnoy's Complaint

Παρασκευή απόγευμα. Το μόνο που σκέφτηκα να αγοράσω για την γιορτή του father μου ήταν ένα ημερολόγιο με έργο του Εγγονόπουλου στο εξώφυλλο. Χίμηξα στον Ελευθερουδάκη. Ενώ ήδη έχω 3 βιβλία στη βιβλιοθήκη που περιμένουν να διαβαστούν, δεν άντεξα στον πειρασμό. Αγόρασα άλλα 2! Το ένα εξ’αυτών… το Σύνδρομο Πόρτνοι του Philip Roth. Αν και ακόμα είμαι στο 1/4 του βιβλίου, προτείνω να το διαβάσεις…

1. γιατί σίγουρα κάποια στιγμή της ζωής σου ταυτίστηκες με το πιο κάτω…

“Έλα, όμως, που ό,τι είχε εκείνος να μου προσφέρει, εγώ δεν το ήθελα, κι ό,τι εγώ ήθελα, εκείνος δεν μπορούσε να μου το προσφέρει! Μα πόσο ασυνήθιστο είναι αυτό; Γιατί πρέπει να εξακολουθεί να μου προκαλεί τόσο πόνο; Ακόμα και τώρα! Γιατρέ, πείτε μου: τι να ξεφορτωθώ; Το μίσος… ή την αγάπη;”

και

2. γιατί σίγουρα κάποια στιγμή θα αναλογιστείς το παρακάτω:

” Τα απωθημένα, ξέρεις δε φυτρώνουν στα δέντρα - χρειάζεται υπομονή, χρειάζεται αυτοσυγκέντρωση, χρειάζεται η αυτοθυσία ενός αφοσιωμένου γονιού, χρειάζεται ένα παιδάκι υπάκουο και μελετηρό για να δημιουργήσεις, μέσα σε λίγα μόνο χρόνια, έναν πραγματικά καταπιεσμένο και κουμπωμένο άνθρωπο.