ΠΡΟΣ ΑΪ ΒΑΣΙΛΗ…

Πέρασαν τα Χριστούγεννα, φάγαμε τα μελομακάρονα, τους κουραμπιέδες και τη γαλοπούλα. Δεν ξέρω τι έμεινε να φάμε μέχρι… μεθαύριο! Ευτυχώς αυτή η ατέλειωτη κραιπάλη φαγητού και ποτού, οδεύει στο τέλος της γιατί εγώ έχω πνιγεί σε εφιάλτες – από το πολύ φαί προσπαθώ να με καθησυχάσω…

Για να ηρεμήσω από το πολύ φαί ξεκλέβω χρόνο να διαβάσω το βιβλίο της Λένας Διβάνη – ” τί θα γίνω άμα δεν μεγαλώσω¨, που αγόρασα προχθές.

Ανάμεσα σε διάφορες αλήθειες και ερωτηματικά, έχει και 3 κεφάλαια αφιερωμένα “ΠΡΟΣ ΑΪ ΒΑΣΙΛΗ”:

- Ξέρεις τι να μου πάρεις;

- Ξέρεις τι να μου φέρεις;

- Πότε θα ‘ρθουν “τα πιο ωραία μας Χριστούγεννα”;

Στο τελευταίο από τα πιο πάνω βρήκα και το ακόλουθο απόσπασμα που μου άρεσε και μιας και είναι επίκαιρο… στο παραθέτω:

”    Και αυτό που σου ζητάω σαν χάρη, αγαπητό Πνεύμα των Χριστουγέννων, είναι να στείλεις, μια στιγμούλα έστω, μια σκέψη στο κεφάλι των απέξω όσο εμείς πίνουμε τη σαμπάνια της γιορτής από το ίδιο ποτήρι.

    Η ζωή είναι μια ρόδα, να τους πεις (το ξέρουν, αλλά δεν έχει σημασία, πίστεψέ με, αυτά που όλοι ξέρουν πρέπει πιο επόμονα να επαναλαμβάνουμε για να τ’ακούσει κανείς) κι εμείς εκεί μέσα απολαμβάνουμε τη φωτεινή της πλευρά για λίγο.Το ξέρουμε αυτό, γι’ αυτό μας φαίνεται η γεύση του κρασιού τόσο έντονη και το σουφλέ της σοκολάτας θεϊκό κι ο αγαπημένος μας ο πιο όμορφος του κόσμου.

   Είναι η στιγμή μας τώρα, πες τους, γι΄αυτό πρέπει να τη ζήσουμε με όλα τα φωτάκια μας αναμμένα. Γιατί θα σβήσει ο ήλιος και τα παράθυρα θα κλείσουν και η ζωή μας αύριο θα γεμίσει σκιές. Γιατί κι εμείς θα περάσουμε με τη σειρά μας στη σκοτεινή πλευρά, όπου η αρρώστια, ο πόνος και ο αποχωρισμός. 

   Και πρέπει να είμαστε έτοιμοι για όλα αυτά, να περάσουμε στην κρύα χώρα των απέξω φορώντας τουλάχιστον ένα ζεστό παλτό, υφασμένο με τα χαμόγελα, τους έρωτες και τις γιορτές του παρελθόντος. Μέχρι να περάσουν οι δύσκολοι καιροί (γιατί, δόξα τω Θεώ, κι αυτοί περνάνε. Να τους το τονίσεις, αγαπητό Πνεύμα των Χριστουγέννων, γιατί αυτό κι αν δεν θέλει να το ακούσει κανείς…).

   Κι όταν περάσουν και ξαναβρεθούμε στην ηλιόλουστη πλευρά, τότε η είσοδός μας θα είναι πραγματικά θριαμβευτική, η ορχήστρα θα παίζει μόνο για μας (νομίζω το αγαπημένο μου τραγούδι: “Chill out, things gonna change”) και το χαμόγελό μας θα αστράφτει περισσότερο από τα λαμπάκια του δέντρου.

  Τότε θα είμαστε έτοιμοι να ζήσουμε τα πιο ωραία μας Χριστούγεννα!”

Μπορεί να μην είναι για πολλούς από εμάς τα πιο ωραία μας Χριστούγεννα όμως μη στερηθείς καμία αγκαλιά και κανένα φιλί, φάε τις αγαπημένες σου γεύσεις και πέρνα τον χρόνο σου όπως πρέπει για να χαμογελάς. Σίγουρα η ρόδα θα γυρίσει πάλι και κάποια στιγμή θα βρεθούμε πάλι από κάτω. Θα έχουμε όμως τις πιο χαρούμενες στιγμές για να θυμόμαστε…

Καλή χρονιά να έχουμε!