Haruki Murakami – After Dark

Τα βιβλία είναι αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς μου. Διαβάζοντας βιβλίο ξυπνάω μάλιστα. Πάνε 2 χρόνια περίπου που σταμάτησα να βασανίζομαι να τα διαβάσω πριν κοιμηθώ και το επόμενο βράδυ να γυρίζω ξανά κάνα 2 σελίδες για να θυμηθώ τι διάβαζα πριν με “τουμπάρει” ο Μορφέας.

Όταν ταξιδεύω όμως η παρέα ενός βιβλίου μου γίνεται εμμονή αφού έχω περισσότερο χρόνο στη διάθεσή μου. Φαντάσου πόσο ιδιαιτέρως σπαστική γίνομαι όταν ταξιδεύω μαζί με άλλον. Την Παρασκευή λοιπόν στο αεροδρόμιο, παραδοσιακά η πρώτη μου στάση έγινε στον Παπασωτηρίου. Αγόρασα 2 βιβλία και το ένα εξ’ αυτών – όπως φανερώνει και ο τίτλος μου - το After Dark του Murakami. Δεν πάνε 2 μήνες που είχαμε κουβέντα με την καλή μου Aura για το ποιο θα έπρεπε να είναι το επόμενο του, που θα διάβαζα. Τελικά πήρα αυτό που κατάφερα να βρω μπροστά μου και μάλιστα στα αγγλικά (βλέπεις οι καιροί είναι δύσκολοι και τα ξενόγλωσσα βιβλία σχεδόν πάντα  πιο φθηνά).

όπως και τις άλλες φορές θα σου κάνω μια απλή παράθεση των δικών μου highlights από το βιβλίο. Για κάποιο τύπου summary – αν δηλαδή δε σε κάλυψε το τόσο ρεαλιστικό και συγχρόνως συναισθηματικό κείμενο της Αύρας – δες εδώ. Κι εδώ μαθαίνεις 10 πράγματα - must που πρέπει να γνωρίζεις για αυτόν.

“In our broad sweep, the city looks like a single gigantic creature – or more like a collective entity created by many interwining organisms. Countless arteries stretch to the ends of its elusive body, circulating a continuous supply of fresh blood cells, sending out new data and collecting the old, sending out new consumables and collecting the old, sending out new contradictions and collecting the old”.

“That people’s memories are maybe the fuel they burn to stay alive. Whether those memories have any actual importance or not, it doesn’t matter as far as the maintenance of life is concerned. They’re all just fuel. Advertising fillers in the newspaper, philosophy books, dirty pictures in a magazine, a bundle of ten-thousand-yen bills: when you feed ‘em to the fire, they’re  all just paper…. To the fire, they’re nothing but scraps of paper. It’s the exact same thing. Important memories, not so important memories, totally useless memories: there’s no distinction – they’re all just fuel”.

“…such places open secret entries into darkness in the interval between midnight and the time the sky grows light. None of our principles has any effect there. No one can predict when or where such abysses will swallow people, or when or where they will spit them out”.

“…now the cries of birds reach our ears. If we could further sharpen our auditory sense, we might be able to hear bicycles on the street or people talking to each other or the weather report on the radio. We might even be able to hear bread toasting. The lavish morning light washes every corner of the world at no charge”.

Δεν ξέρω αν πείστηκες από τα πιο πάνω αποσπάσματα (δεν ήθελα να βάλω και πολλά μη και σε κουράσω), όμως εγώ σου προτείνω ανεπιφύλακτα να αφεθείς σε αυτή τη μικρή ( ή μήπως μακριά;) νύχτα του Μουρακάμι.