Bad Girls don’t go to Heaven!

Ήρθε με Δελτίο Τύπου και το παραθέτω (ολίγον τι πετσοκομμένο φυσικά) γιατί τις ενέργειες των κακών κοριτσιών…το blog αυτό τις επευφημεί!

Τα κακά κορίτσια δε πάνε στον παράδεισο. Αντίθετα, συναντιούνται στην Αθήνα και στήνουν μία ξεχωριστή έκθεση!

Η έκθεση “Bad Girls Don’t Go To Heaven” παρουσιάζει μία ομάδα από διεθνείς καλλιτέχνιδες, που ζουν και εργάζονται σε διαφορετικά σημεία του κόσμου, έχουν διαφορετικές καταβολές και βρίσκονται σε διαφορετικά στάδια της καριέρας τους. Το έργο τους ποικίλλει σε περιεχόμενο, υλικοτεχνική και ύφος. Μοιράζονται ωστόσο παρόμοια προσέγγιση όσον αφορά την ενασχόληση τους με την αντικειμενική εικόνα. Το αυτοαναφορικό στοιχείο κυριαρχεί στα έργα τους, καθώς αυτά διαπραγματεύονται κατά κύριο λόγο το γυναικείο σώμα και την ψυχή. Κάποτε η Louise Bourgeois ανέφερε σε μία συνέντευξη της: «Η τέχνη δεν αφορά την τέχνη. Αφορά τη ζωή και αυτό τα λέει όλα». Το συναίσθημα αυτό είναι διάχυτο στα έργα της έκθεσης. Θα μπορούσε να τα δει κανείς σαν μία αφήγηση – την περιγραφή προσωπικών, συχνά άσεμνων στιγμιότυπων της ζωής. Η στιγμιαία αμηχανία αποτυπώνεται με οξυδέρκεια στο έργο της Natasha Law. Αυτό όμως που πάνω απ’ όλα συνδέει τα έργα της έκθεσης είναι η κοινή στάση ζωής και το αδιαπραγμάτευτο ελεύθερο πνεύμα, η ανατρεπτική διάθεση που δε αναγνωρίζει κανόνες και συμβάσεις. Μία φωνή αντιμάχεται την κατάπνιξη της παιδικής αθωότητας στην τρέχουσα σειρά έργων της Sarah Ettlinger. Οι εντάσεις και τα αδιέξοδα των ανθρωπίνων σχέσεων αποτελούν βασικό στοιχείο των σχεδίων της Rachel Goodyear και των πινάκων της Μάρθας Ζμπούνου.

Τελικά πόσο σημαντικό είναι να έχει κανείς τη δυνατότητα να εκφράζεται; «Η τέχνη αποτελεί εγγύηση ψυχικής υγείας» υπογράφει η Bourgeois στο “Precious Liquids”  (1991). Πράγματι μία διάθεση αυτοπαρατηρησίας στον παρελθόντα και τον παρόντα χρόνο είναι έκδηλη στο έργο της, καθώς επίσης και στα έργα των Jessica Speckhard και Joanna Imrie. Αντίστοιχα, η Helen Frik εξερευνά τα κρυφά μυστήρια της ζωής με χιούμορ που είναι πανταχού παρόν. Οι δημιουργίες της Δήμητρας Ραζέλου δίνουν μία σύγχρονη διάσταση σε παραδοσιακές, σχεδόν χαμένες χειροτεχνίες που συνδέονται με τη γυναίκα, ενώ η Αλεξάνδρα Κολλάρου σχολιάζει την πραγματικότητα, χρησιμοποιώντας ειλικρίνεια που συχνά φέρνει τον θεατή σε δύσκολη θέση. Θα ήταν ωστόσο κοινότοπο να κατηγοριοποιήσουμε αυτές τις καλλιτέχνιδες ως φεμινίστριες, παρά την αυτονόητη τοποθέτηση τους όσον αφορά τη θέση της γυναίκας. Αυτό που κάνουν είναι να εκθέτουν ανείπωτα ζητήματα, κεκρυμμένα συναισθήματα, φαντασιώσεις ακόμη, αυτά που συνήθως είναι αθέατα και ίσως εξάπτουν τη γυναικεία περιέργεια. Και αν στο τέλος μπορεί κανείς να διαγνώσει ένα αδιόρατο μειδίαμα που εκπέμπει η γυναικεία ματιά είναι το απείθαρχο αλλά αισιόδοξο χιούμορ τους.

Καλλιτεχνικές συμμετοχές:

Louise Bourgeois / Μάρθα Ζμπούνου / Sarah Ettlinger / Helen Frik / Rachel Goodyear / Joanna Imrie, / Αλεξάνδρα Κολλάρου / Natasha Law / Δήμητρα Γιαννακάκου Ραζέλου / Jessica Speckhard

Επιμέλεια & διοργάνωση έκθεσης: Sarah Ettlinger & Αλεξάνδρα Κολλάρου

Μία παραγωγή του artAZ. Η έκθεση αποτελεί κομμάτι της διεθνούς πλατφόρμας σύγχρονης τέχνης Remap2 που πραγματοποιείται παράλληλα και σε συντονισμό με την Μπιενάλε της Αθήνας.

Χώρος: Κτίριο οδού Ιάσωνος 47, Κεραμεικός, Αθήνα

Ημερομηνίες: 2 Σεπτεμβρίου – 4 Οκτωβρίου 2009

Η έκθεση πραγματοποιείται υπό την αιγίδα του Δήμου Αθηναίων και με την υποστήριξη της Πρεσβείας των Η.Π.Α. στην Αθήνα.